தென்கடலுக்கு அடியில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உறங்கிக் கிடக்கும் ஒரு மகா சாம்ராஜ்யம் தான் குமரிக் கண்டம். மனித இனம் முதன்முதலில் தோன்றியதும், மொழிகளில் மூத்ததான தமிழ் பிறந்ததும் இங்குதான் என்று பல நூல்கள் கூறுகின்றன. இது வெறும் செவிவழிக் கதை அல்ல, இது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான வரலாற்றின் பதிவு. குமரிக் கண்டத்தின் தலைநகரான தென்மதுரையில் செம்பொன்னால் ஆன ஒரு பெரிய அரண்மனை இருந்தது. அந்த அரண்மனையை ஆட்சி செய்தவன் மாமன்னன் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன். அவனது ஆட்சியில் மக்கள் பசியின்றி, நோயின்றி வளமாக வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால் ஒரு நாள், இயற்கையின் சீற்றத்தால் அந்த மாபெரும் கண்டம் கடலில் மூழ்கும் அபாயம் ஏற்பட்டது. வானம் இருண்டது, கடல் அலைகள் நூறு அடி உயரத்திற்கு ஆக்ரோஷமாக எழும்பின. அந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் இறுதி நிமிடங்கள் இதோ நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. மன்னன் தனது மக்களைக் காப்பாற்ற என்ன செய்யப் போகிறான்? அவனது வீரம் இந்த இயற்கையின் சீற்றத்தை வெல்லுமா அல்லது கடலின் ஆழத்தில் நிரந்தரமாக புதைந்து போகுமா என்ற கேள்வி அனைவர் மனதிலும் எழுந்தது. அந்த இரவு, குமரிக் கண்டத்தின் வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு இரவாக மாறியது.
தென்மதுரையின் வீதிகளில் மக்கள் அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடினார்கள். 'கடல் உள்ளே வருகிறது! கடல் உள்ளே வருகிறது!' என்ற அபயக் குரல்கள் எங்கும் ஒலித்தன. மன்னன் பாண்டியன் தனது அரசவைக்கு ஓடிச் சென்றான். அங்கே முத்தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவர்கள் கூடி இருந்தனர். அகத்திய மாமுனியும் அங்கே வீற்றிருந்தார். 'மன்னா, இது சாதாரண கடல் சீற்றம் அல்ல. இது ஊழிப்பேரலை! நம் கண்டத்தின் ஒரு பகுதி ஏற்கனவே கடலுக்குள் சென்றுவிட்டது. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் ஒட்டுமொத்த குமரிக் கண்டமும் கடலின் அடியில் சென்றுவிடும்' என்று மிகவும் கவலையுடன் கூறினார் அகத்தியர். மன்னனின் கண்கள் சிவந்தன. 'என் மக்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது நான் எப்படி இந்த அரியணையில் அமர்ந்திருக்க முடியும்? உடனடியாக என் போர்க்கப்பல்களைத் தயார் செய்யுங்கள். நாம் வடக்கே உள்ள நிலப்பரப்பை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும்' என்று ஆக்ரோஷமாக கட்டளையிட்டான். ஆனால், இயற்கையின் கோபம் அவ்வளவு சீக்கிரம் தணியவில்லை. கடலுக்குள் இருந்து பல விசித்திரமான, பிரம்மாண்டமான கடல் அரக்கர்கள் வெளியே வரத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் நகரத்தின் கட்டிடங்களை அடித்து நொறுக்கினர். இது வெறும் இயற்கையின் சீற்றம் மட்டுமல்ல, இது குமரிக் கண்டத்தின் மீதான ஒரு இருண்ட சக்தியின் தாக்குதல் என்பதை மன்னன் உணர்ந்தான்.
மன்னன் பாண்டியன் தனது வாளை உருவினான். அது பல தலைமுறைகளாகப் பாண்டிய மன்னர்கள் பயன்படுத்தி வந்த 'சுந்தரவாள்'. அந்த வாள் சூரிய ஒளியைப் போலப் பிரகாசித்தது. மன்னன் தனது வீரர்களுடன் கடற்கரையை நோக்கி விரைந்தான். அங்கே, பல நூறு அடி நீளமுள்ள ஒரு கடல் அரக்கன் நகரத்தின் முக்கிய நுழைவாயிலை உடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த அரக்கனின் கண்கள் நெருப்பைப் போல எரிந்தன. அதன் உடலெங்கும் செதில்கள் இரும்பைப் போல உறுதியாக இருந்தன. மன்னன் சிறிதும் தயங்காமல் அந்த அரக்கனின் மீது பாய்ந்தான். அவனது வாள் அந்த அரக்கனின் உடலில் பட்டுத் தெறித்தது. சத்தம் காதைப் பிளந்தது. வீரர்கள் அனைவரும் தங்கள் அம்புகளை மழை போலப் பொழிந்தனர். ஆனால் அந்த அரக்கனுக்கு எதுவும் ஆகவில்லை. அப்போதுதான், அரண்மனையின் உச்சியிலிருந்து ஒரு பெரிய நெருப்புப் பந்து அந்த அரக்கனின் மீது விழுந்தது. அது குமரிக் கண்டத்தின் தலைமைப் படைத்தளபதி கரிகாலன் செலுத்திய பீரங்கித் தாக்குதல். அரக்கன் அலறியடித்துக் கொண்டு பின்வாங்கினான். ஆனால் கடலுக்குள் இருந்து மேலும் பல அரக்கர்கள் வெளிவரத் தொடங்கினர். இந்தப் போரை இவ்வளவு எளிதாக வெல்ல முடியாது என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
கடல் நீர் நகரத்திற்குள் வேகமாகப் புகுந்து கொண்டிருந்தது. வீடுகள், மாளிகைகள், கோவில்கள் என அனைத்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தன. மக்கள் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள உயரமான மலைகளை நோக்கி ஓடினார்கள். மன்னன் பாண்டியன் தனது மக்களைப் பாதுகாப்பாகக் கப்பல்களில் ஏற்றும்படி உத்தரவிட்டான். நூற்றுக்கணக்கான கப்பல்கள் தயாராக நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. மக்கள் முண்டியடித்துக் கொண்டு கப்பல்களில் ஏறினர். ஆனால், கடல் அரக்கர்கள் அந்தக் கப்பல்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர். ஒரு பெரிய அரக்கன் தனது வால் மூலம் ஒரு கப்பலை இரண்டாகப் பிளந்தது. மக்கள் கடலில் விழுந்து தத்தளித்தனர். மன்னனின் இதயம் நொறுங்கியது. அவன் தனது வாளைத் தூக்கிக் கொண்டு, 'தமிழரின் வீரம் என்னவென்று இந்த ஊழிக்குக் காட்டுவோம்!' என்று முழங்கியவாறு கடலுக்குள் குதித்தான். அவனுடன் பல நூறு வீரர்களும் கடலுக்குள் குதித்து அரக்கர்களுடன் கடுமையாகப் போரிட்டனர். கடல் நீர் முழுவதும் ரத்தத்தால் சிவப்பாக மாறியது. மன்னன் பாண்டியன் ஒரு பெரிய அரக்கனின் தலையைத் தனது வாளால் வெட்டி வீழ்த்தினான். ஆனால், அவனது உடலிலும் பல காயங்கள் ஏற்பட்டன.
நேரம் ஆக ஆக, குமரிக் கண்டத்தின் பெரும்பகுதி கடலில் மூழ்கிவிட்டது. முத்தமிழ்ச் சங்கத்தின் ஓலைச்சுவடிகளைப் பாதுகாப்பதுதான் இப்போது மிக முக்கியமான பணி. அகத்திய மாமுனி தனது சீடர்களுடன் அந்த விலைமதிப்பற்ற சுவடிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு பாதுகாப்பான கப்பலில் ஏறினார். 'இந்தச் சுவடிகள் தான் நம் இனத்தின் அடையாளம், நம் மொழியின் உயிர். இவை எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் அழிந்துவிடக் கூடாது' என்று அவர் கண்ணீருடன் கூறினார். மன்னன் பாண்டியன், அகத்தியரின் கப்பலைப் பாதுகாப்பாக வடக்கே அனுப்பி வைப்பதற்காகத் தனது சிறந்த வீரர்களை அனுப்பினான். அவனும் கரிகாலனும் மட்டும் கடற்கரையில் நின்று கொண்டு மீதமிருந்த அரக்கர்களுடன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். கடல் அலைகள் இப்போது மலை போல எழும்பின. ஒரு மாபெரும் அலை தென்மதுரையின் பிரம்மாண்டமான கோட்டையைத் தாக்கி உடைத்தது. கோட்டை சரிந்து விழும் சத்தம் இடி போல ஒலித்தது. மன்னன் பாண்டியன் அந்தக் கோட்டையைப் பார்த்து கண்ணீர் வடித்தான். அவனது முன்னோர்கள் கட்டியெழுப்பிய அந்த மகா சாம்ராஜ்யம் அவனது கண்முன்னாலேயே அழிந்து கொண்டிருந்தது.
அலைகளின் ஆக்ரோஷம் குறையவில்லை. கரிகாலன் மன்னனைப் பார்த்து, 'மன்னா, நாம் உடனடியாக இங்கிருந்து செல்ல வேண்டும். வேறு வழியில்லை. நம் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டால்தான், வடக்கே சென்று ஒரு புதிய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்க முடியும்' என்று மன்றாடினான். ஆனால் மன்னன் பாண்டியன் அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை. 'என் மக்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பாகச் செல்லும் வரை நான் இந்த மண்ணை விட்டுப் போக மாட்டேன். இது என் தாய்மண். நான் இங்கேயே மடிவேன்' என்று உறுதியாகக் கூறினான். கரிகாலன் அவனது முடிவை மாற்ற முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். இருவரும் இணைந்து கடைசி அரக்கனுடன் போரிட்டனர். அந்த அரக்கன் ஒரு மாபெரும் அடியை மன்னனின் மீது இறக்கினான். மன்னன் சுதாரித்துக்கொண்டு அந்த அடியைத் தடுத்து, தனது வாளை அரக்கனின் நெஞ்சில் ஆழமாக இறக்கினான். அரக்கன் பயங்கரமாக அலறிக்கொண்டு கடலில் சுருண்டு விழுந்தான். ஆனால், மன்னனும் பலத்த காயமடைந்து தரையில் சாய்ந்தான். அவனது கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தது.
மன்னன் சரிந்து விழுந்ததைக் கண்ட கரிகாலன் பதறிப்போய் அவனருகே ஓடினான். 'மன்னா! மன்னா!' என்று கதறினான். பாண்டியன் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து கரிகாலனைப் பார்த்தான். 'கரிகாலா... நீ உடனடியாகச் செல்ல வேண்டும். நம் மக்கள் வடக்கே சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு வலிமையான தலைவன் தேவை. நீ அவர்களை வழிநடத்து. நம் மொழியையும், கலாச்சாரத்தையும் அழியாமல் காப்பாற்று. இது என் இறுதி ஆணை' என்று மிகவும் சிரமப்பட்டு பேசினான். கரிகாலன் கண்ணீருடன் மன்னனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். 'நான் உங்களுக்கு சத்தியம் செய்கிறேன் மன்னா. நம் இனம் மீண்டும் தழைத்தோங்கும். நம் மொழி உலகம் முழுவதும் பரவும்' என்று உறுதி அளித்தான். மன்னன் பாண்டியன் ஒரு புன்னகையுடன் தனது கண்களை மூடினான். குமரிக் கண்டத்தின் கடைசி மாமன்னன், தனது தாய்மண்ணிலேயே வீரமரணம் அடைந்தான். கரிகாலன் மிகுந்த கனத்த இதயத்துடன் அங்கிருந்து ஒரு சிறிய படகில் தப்பிச் சென்றான். அவன் போகும் போது, தென்மதுரை முழுவதும் கடலில் மூழ்குவதைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
பல்லாயிரம் மைல்கள் பயணம் செய்து, கரிகாலனும் தப்பிப் பிழைத்த மக்களும் இன்றைய தென்னிந்தியாவை வந்தடைந்தனர். அவர்கள் அங்கே ஒரு புதிய நிலப்பரப்பைக் கண்டனர். அங்கே ஆறுகள் செழிப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன, நிலம் வளமாக இருந்தது. அகத்திய மாமுனியும் அவரது சீடர்களும் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு வந்த முத்தமிழ்ச் சங்கத்தின் ஓலைச்சுவடிகளை வைத்து, அவர்கள் ஒரு புதிய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினர். அதுதான் பிந்தைய பாண்டியப் பேரரசு. கரிகாலன் அந்தப் புதிய பேரரசுக்கு முதல் மன்னனாக முடிசூட்டப்பட்டான். அவன் தனது மக்களின் துயரத்தைத் துடைத்து, அவர்களுக்கு ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்தான். குமரிக் கண்டத்தின் நினைவுகள் மக்கள் மனதில் அழியாமல் நிலைத்திருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும், அவர்கள் கடலைப் பார்த்துத் தங்கள் தாய்மண்ணை நினைத்துக் கண்ணீர் வடித்தனர். ஆனால், அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. தங்கள் மொழியையும், கலாச்சாரத்தையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல அவர்கள் உறுதி பூண்டனர்.
புதிய பாண்டியப் பேரரசு மிக வேகமாக வளரத் தொடங்கியது. அவர்கள் பெரிய கோவில்களைக் கட்டினர், சிறந்த நகரங்களை உருவாக்கினர், கடல் கடந்து வாணிகம் செய்தனர். குமரிக் கண்டத்தில் இருந்த அதே அறிவும், திறமையும் அவர்களிடமும் இருந்தன. அவர்கள் பல புதிய நூல்களை எழுதினர், கலைகளை வளர்த்தனர். தமிழ் மொழி இன்னும் செழுமை அடைந்தது. அகத்திய மாமுனி தனது இறுதி மூச்சு வரை தமிழ் மொழிக்காகவே பணியாற்றினார். அவர் எழுதிய இலக்கண நூல்கள் இன்றும் தமிழர்களின் பொக்கிஷமாக விளங்குகின்றன. கரிகாலனின் ஆட்சி பல ஆண்டுகள் நீடித்தது. அவன் தனது மக்களின் மனதில் ஒரு தெய்வமாகவே போற்றப்பட்டான். அவனது வீரமும், தியாகமும் பல காவியங்களாகப் பாடப்பட்டன. குமரிக் கண்டம் கடலில் மூழ்கியிருந்தாலும், அதனுடைய ஆன்மா இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது என்பதைப் பாண்டியப் பேரரசு உலகுக்கு நிரூபித்தது. காலங்கள் மாறினாலும், தமிழர்களின் வீரம் என்றும் குறையாது என்பதற்கு அதுவே சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
இன்று, குமரிக் கண்டம் என்பது ஒரு தொன்மக் கதையாக, ஒரு புராணிக இடமாக பலரால் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், தமிழர்களின் நெஞ்சில் அது ஒரு உண்மையான வரலாற்றுப் பதிவு. கடலின் அடியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யம், என்றாவது ஒரு நாள் மீண்டும் வெளிச்சத்திற்கு வரும் என்று பலர் நம்புகின்றனர். அறிவியல் ஆராய்ச்சியாளர்களும், தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களும் தென்கடலில் பல ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். ஒருவேளை, எதிர்காலத்தில் குமரிக் கண்டத்தின் எச்சங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படலாம். அதுவரை, குமரிக் கண்டத்தின் பெருமையும், பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனின் வீரமும், தமிழ் மொழியின் தொன்மையும் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். ஒரு சாம்ராஜ்யம் அழியலாம், ஆனால் ஒரு கலாச்சாரம், ஒரு மொழி, ஒரு இனம் என்றென்றும் அழியாது. குமரிக் கண்டத்தின் கதை, மனித குலத்தின் மீள்திறனுக்கும், கலாச்சாரப் பெருமைக்குமான ஒரு உன்னத சான்றாக என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். இது முடிவு அல்ல, இது ஒரு புதிய தொடக்கம்.